Debaty sejmoweIV Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie zasad wyceny nieruchomości przeznaczonych na budowę nowych dróg lub poszerzanie istniejących

   W odpowiedzi na pismo pana marszałka z dnia 25 października 1999 r. przekazujące interpelację pani poseł Ewy Janik, dotyczącą interpretacji przepisu § 28 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (DzU nr 98, poz. 612), uprzejmie wyjaśniam zaistniałe wątpliwości.

   Zasada określania wartości nieruchomości przyjęta w § 28 wymienionego na wstępie rozporządzenia dotyczy ustalania odszkodowania jedynie w przypadku określonym w art. 134 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (DzU nr 115, poz. 741). Zakres jej stosowania wynika wyraźnie z treści § 28, który nawiązuje wprost do art. 134 ustawy. A zatem kwestionowana przez panią poseł zasada może mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym powoduje zwiększenie jej wartości w stosunku do sposobu, w jaki nieruchomość jest aktualnie użytkowana. Zwykle przepis § 28 będzie więc miał zastosowanie przy przeznaczaniu gruntów rolnych pod drogi publiczne. W myśl ustawy należy wtedy określić wartość nieruchomości według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z przeznaczenia w planie.

   Omawiana regulacja prawna wyraża tzw. zasadę korzyści, jakie w ramach odszkodowania powinien uzyskać właściciel, któremu zostaje odebrana część nieruchomości (działka gruntu) wydzielona pod drogi. Częste są jednak sytuacje, kiedy realizacja powyższej zasady przy określaniu wartości nieruchomości w celu ustalenia odszkodowania będzie utrudniona z uwagi na nieistnienie cen transakcyjnych za tego rodzaju nieruchomości. W takim przypadku, zgodnie z przepisem § 28 ust. 2, rzeczoznawca majątkowy powinien przyjąć dla gruntów wydzielanych pod drogi publiczne wartość gruntu rolnego powiększoną o 50%.

   Tylko taki sposób określania wartości zapewni osobie, z której nieruchomości zostaje wydzielona droga, należytą rekompensatę. Należy równocześnie podkreślić, że w świetle art. 134 ust. 4 ustawy powyższa zasada określania wartości nigdy nie znajdzie zastosowania w odniesieniu do gruntu przeznaczonego na cele inwestycyjne, ponieważ ich przeznaczenie w planie (jakiekolwiek by ono było) nigdy nie spowoduje zwiększenia wartości nieruchomości. Jak słusznie pisze pani poseł, wartość tych gruntów i tak jest zwykle najwyższa. Natomiast intencją kwestionowanego przepisu jest wskazanie sposobu określenia wartości nieruchomości w sytuacjach dokładnie odwrotnych.

   Reasumując, należy zatem podkreślić, że budzący wątpliwości przepis § 28 rozporządzenia nie jest w żadnym razie pomyłką ustawodawcy, jak również jego stosowanie nie może być szkodliwe dla finansów publicznych.

   Przedstawione przez panią poseł obawy, poparte z pewnością głosami przedstawicieli samorządów, mogą wynikać jedynie z niedokładnego odczytania (niezwrócenia uwagi na odniesienie do art. 134 ust. 4 ustawy) zasady określania wartości nieruchomości przyjętej dla potrzeb bardzo szczególnych sytuacji praktycznych.

   Przedstawiając powyższe wyjaśnienia, wyrażam jednocześnie nadzieję, że pomogą one w usunięciu nieuzasadnionych niepokojów i niewłaściwych interpretacji omawianego przepisu.

   Prezes Urzędu Mieszkalnictwa

   Sławomir Najnigier

   Warszawa, dnia 17 listopada 1999 r.